Hezbollah – Pesnica slobode (ČLANAK)

(Ahlul Bejt Novinska Agencija) - Ako imalo pratite rat u Siriji i ovu krvavu oslobodilačku borbu sirijskog naroda, protiv čudne vojske ubica i krvožednika, kojima je osnovni zadatak da žrtvujući svoje bezvrijedne živote ispune neokolonijalističke ciljeve svojih finansijera, ne možete a da ne primijetite ulogu i žrtvu libanske prošiitske političke i vojne organizacije pod imenom Hezbollah.Nastanak Hezbollaha, vezan je za agresivnu politiku Izraela i njegovu konstantnu spremnost, za nasilničke upade u države širom Bliskog istoka. Jedan takav upad ili jevrejska invazija, desila se 1978. godine, kada jevrejske trupe ulaze u Liban i zajedno sa svojim saveznicima u liku libanskih militanata okupiraju ovu politički razbijenu državu. Pri samom ulasku u Liban i zaposijedanjem njenih teritorija, Musad i vlada hebrejske države instalirali su svoju dobro poznatu specijalnost, zavade i stvaranja uslova građanskog rata koji je isključivo namijenjen ispunjavanju njihovih ciljeva. Međutim, u to vrijeme nekoliko patriotskih poluvojnih političkih organizacija se hrabro suprotstavljaju nadmoćnoj izraelskoj vojsci, u odbrani svoje domovine, ne prihvatajući akte marionetske libanske vojske koja se javno stavila u službu cionističke soldateske. Dok je „Libanski rat“ 1982. godine uzrokovan upravo tom ratnom jevrejskom agresijom i opsadom Beiruta, na samoj političkoj sceni desila su se dva značajna, možda u tom momentu ne toliko važna momenta, koji će u budućnosti iskazati početak konačnog suprotstavljanja, “gospodarima života i smrti“ na ovom području. Ta dva trenutka su odlazak PLO iz Libana i spajanje Hezbollaha i Amala u jednu jako kompaktnu organizaciju, ustrojenu na besprijekornoj odanosti ciljevima borbe protiv Izraela i disciplinom i hrabrošću na kojim bi im pozavidjele i najsavremenije specijalne jedinice širom svijeta. Od tog momenta, problemi za Izraelsku vojsku počinju se gomilati a otpor koji pružaju ove dvije ujedinjene organizacije rezultirat će povlačenjem cionističkih snaga iz ove zemlje, nakon pune 22 godine okupacije i terora koje su provodile u Libanu. Hezbollah, koji u prijevodu znači Allahova partija, se od 1990. godine nameće kao vodeća snaga, potpomognuta Sirijom i Iranom u borbi protiv zulumčarenja i agresivne politike jevrejske države širom Bliskog istoka. Hezbollah je u sjedištu Musada, te beskrupulozne genocidne organizacije, označen kao primarna meta za uništenje u nastojanju održavanja potpune dominacije Izraela i njihovih ubilačkih namjera. Međutim, Hezbollah konstantno raste, isključivo zbog te pravedne borbe protiv „likvidatora slobode“ i zapravo izrasta u jedan oblik vojske koji počinje zadavati strah okupatorskim režimima. Upravo taj strah od stvaranja nečeg, što može da se suprotstavi toj nepobjedivoj armadi, natjeralo je „zloglasnu tajnu službu“ da aktivnije radi na urušavanju Hezbollaha i eliminaciji njenih rukovodećih ljudi. Shodno tome, može se posmatrati i čin brutalnog ubistva glavnog tajnika ove organizacije, šeika Abbasa al-Musawia, 16.02.1992. god. izveden helikopterskim raketiranjem kolone vozila u kojim se al-Musawi nalazio. Ovaj teroristički akt, koji je u Izraelu donio pravo slavlje i svečanosti, zapravo je bio pokušaj sopstvenog potvrđivanja u toj suludoj namjeri da bilo koga može neutralisati kada poželi i stvaranje nove slike nepobjedivosti svojih snaga. Nasljednik na funkciji glavnog tajnika pojavljuje se Sayyed Hasan Nasrallah i počinje sa opštom reorganizacijom rukovodećih mjesta u Hezbollahu i čišćenjem izraelskih špijuna koji su se uspjeli infiltrirati u ovu „pesnicu otpora“ cionističkom režimu. Zbog uspjeha koji je polučio, čišćenjem redova, izraelska tajna služba šokirana eliminacijom svojih doušnika poduzima novu akciju kada 1996. God zajedno sa IDF pokreće “Operaciju gnjeva“ i bombarduje Hezbollahova uporišta na jugu Libana, južnim predgrađima Beiruta i doline Beka. Međutim, sve akcije, što tajne što javne, zapravo još više učvršćuju Hezbollah i podižu mu ugled u narodu, kako u Libanu, tako i u ostalim zemljama regiona, što Izrael dovodi do frustracija, a samim tim i shvatanja da način ratovanja Hezbollaha postaje jedna enigma koja se teško rješava i srozava ugled hebrejske okupatorske vojske. U sklopu ovoga, treba ipak napomenuti da je ova prošiitska organizacija, koja u svom sastavu ima i veliki procenat Sunita, ustvari prva sila koja je izvela samoubilačke napade na punktove izraelskih patrola. Jačanje Hezbollaha u to vrijeme je sve evidentnije a njeni pripadnici su zaista eksperti gerilskog ratovanja. Taj metod borbe najbolje je oslikan u ratu sa Izraelom 2006. godine. Povod ovom sukobu bio je upad, Hezbollahovih vojnika na izraelski teritorij, gdje su ubili 8 cionističkih vojnika a zarobili dvojicu koju su namjeravali razmijeniti za palestinske zatvorenike. Početak ovog sukoba desio se 12. jula. 2006. godine sa velikim znakom pitanja, da li su pripadnici ove organizacije zaista ušli na teritorij jevrejske države ili je to, kao i mnoge puta do tada, instalacija izraelskih laži i opravdanja za sve zločine koje su počinili. Samo nekoliko sati poslije Izrael počinje invaziju na Liban sa svih mogućih strana. Mornarica je blokirala morske puteve dok je avijacija razarala sve što se našlo ispred nje, od običnih mostova, preko autoputeva i aerodroma, do energetskih stanica. Hezbollah je u tom trenutku spremno dočekao agresiju i ispalio preko 700 raketa na Izrael, tako da je poginulih bilo čak i u Haifi i na zapadnoj obali. Zanimljivo je bilo posmatrati kopnene sukobe i primijetiti da jevrejske snage nisu uspjele napraviti neki veći prodor u unutrašnjost Libana, te su svoje jedinice morali zaustaviti negdje oko 8 km u dubini ove države. Posebno je interesantna borba za selo Bint Jbei koje Izraelci nikako nisu mogli osvojiti i to selo predstavlja sinonim otpora ovim okupatorskim snagama. Takodjer, interesantan je i događaj u kome su jevreji izgubili cijelu jedinicu specijalnih namjena, koja je presvučena u libanske vojnike izvršila desant na grad Balbek, sa ciljem razbijanja komande Hezbollaha, ali su prepoznati i likvidirani po kratkom postupku. Kraj ovog sukoba desio se 14.08.2006. godine, kada su i Hezbollah i Izrael proglasili pobjedu, ali je sva relevantna javnost bila složna, da je ovo bio zaista težak poraz cionističkog režima. Ako pogledate genezu ovog sukoba, automatski ćete se upitati gdje leži snaga i hrabrost tih momaka, koji su nanijeli udarac sili za koju se smatralo da nema ravnopravnog suparnika na tom području, čak i šire. Prva stvar koja vam zapadne za oko jeste da je ukupni rast i napredak Hezbollaha praktički doživio bum od dolaska Sayyed Hasan Nasrallaha za glavnog tajnika ove organizacije i strukturalne promjene koje su uslijedile nakon toga. Prvo, prijem u organizaciju je prolazio kroz više faza, gdje se takoreći utvrđuje mikroskopskim metodama porijekla kandidata i njegova samoopredjeljenost, tako da su se samo oni kao dokazane patriote mogli uključivati u rad Hezbollaha, mada su svi pripadnici stavljanja na kušnju odanosti ovoj časnoj borbi. Ostali kandidati morali su proći teške faze dokazivanja, da li su oni za to ili su u službi neke agencije koja radi na rasturanju organizacije. Nakon formalnog prijema, koji bi uslijedio poslije par mjeseci, slijedi period obuke i discipline koji se poredi sa surovom borbom za čisto preživljavanje. Posebno je potrebno naglasiti da se obuka u rukovanju naoružanjem obavlja sa bojevom municijom i zahtijeva od polaznika izuzetnu snalažljivost i pokretljivost na terenu. Bilo kakvo iskazivanje nedostatka hrabrosti ili nediscipline kažnjava se odstranjivanjem iz članstva i izolovanjem od ostalih pripadnika Hezbollaha. Po nekim pretpostavkama, pošto su informacije teško dostupne i spadaju u još jedan segment zaštite rada ove organizacije, od stotinu kandidata, ukupnu obuku za prijem u aktivne članove u prosjeku prođe 23 pojedinca i predstavljaju sigurno jedan od najrigoroznijih trijaža u vojnim nadležnostima. Specijalnost Hezbollahovih „vojnika „ su gerilski način ratovanja posebno u urbanim sredinam i ono što je u ovom trenutku sirijskog krvavog scenarija jako bitno, jeste da je sa uključivanjem Hezbollaha u ratna dešavanja došlo do promjene stanja na terenu te se može komotno reći da je aktiviranje ove organizacije doprinijelo napretku oslobodilačke borbe koja se danas nalazi blizu ispunjavanja ovog cilja. Sirijski narod zna koliko je ova vojno-politička organizacija uradila i koliku je žrtvu pridonijela u ovoj neravnopravnoj borbi za očuvanje sirijskog identiteta i sigurno je da će sutra kada vjetar slobode bude zapuhao njihovom domovinom znati odati priznanje ovim velikanima u borbi protiv izraelskog ugnjetavanja i terora. Svi mi ostali, koji ne prolazimo ono što prolazi narod i društvo Sirijske države, trebamo ustati, proučiti fatihu ili održati minut šutnje za sve ove hrabre mladiće koji svoj život položiše u odbrani za slobodu širom Bliskog istoka... Amin Piše: Haskić Senad i B. Z.